Dzień Św. Jana

Dzień św. Jana postrzegano jako czas nagromadzenia niebezpiecznych, nadprzyrodzonych sił, przed którymi należało się chronić za pomocą praktyk magicznych. W Oravskiej Polhorze wierzono, że czarownica zbierająca przed wschodem słońca trawę na cudzej miedzy mogła odebrać krowom mleko. Z kolei w Lipnicy Wielkiej istniał zwyczaj ochronny: gospodyni przed świtem zbierała trawę z dziewięciu miedz i podawała ją krowom, aby zapewnić im mleczność.

W wigilię św. Jana majono domy gałęziami drzew liściastych, głównie lipy i jesionu. Później gałęzie te wbijano w pola i zagony dla ochrony upraw, a podczas burzy palono je w piecu, wierząc, że chronią przed piorunami.